Proces Hillary Clinton

ready

Dzień 1
8 kwiecień 2021

Trybunał wojskowy zebrał się w czwartek rano w Guantanamo Bay, aby zdecydować, czy Hillary Rodham Clinton zostanie oczyszczona z zarzutów zdrady, spisku z wrogiem, niszczenia własności rządowej, prania brudnych pieniędzy i spisku w celu popełnienia morderstwa, czy też ostatecznie stanie przed sądem, szubienicą lub plutonem egzekucyjnym.
Trzech amerykańskich oficerów wojskowych – dwóch mężczyzn i jedna kobieta, służących zarówno jako sędzia, jak i ława przysięgłych – słuchało przez dwie godziny jak wiceadmirał John G. Hannink z Korpusu Prokuratora Generalnego Marynarki Wojennej USA przedstawiał osiemnaście konkretnych zarzutów przeciwko Clinton i powiedział, że przedstawi przekonujące i niepodważalne dowody łączące ją z niezliczonymi okrucieństwami przeciwko narodowi i obywatelom.
Najbardziej rażące oskarżenia wplątały Clinton w spisek morderstwa na zlecenie przeciwko politykom i podmiotom medialnym, które krytykowały jej metody i motywy, kiedy pełniła funkcję sekretarza stanu za Baracka Husseina Obamy.
Wiceadmirał Hannink rozpoczął dochodzenie od powiązania Clinton z morderstwem Setha Richa w 2016 r, byłego pracownika Demokratycznego Komitetu Narodowego, wokół którego pojawiło się wiele teorii spiskowych po tym, jak nieznany napastnik postrzelił go dwukrotnie w plecy w dzielnicy Bloomingdale w Waszyngtonie. Dowody Hanninka zdawały się udowadniać, że wiele z tych teorii spiskowych było mocno zakorzenionych w rzeczywistości.
Pokazał trybunałowi odszyfrowany e-mail wysłany przez Clinton do jej doradcy i stratega politycznego, Humy Abedin. E-mail zawierał krótką i złowieszczą aluzję do celów Clintona: „Zorganizowanie kolacji dla RS, wkrótce się dowiem”.
Wiceadmirał Hannink twierdził, że niewinnie brzmiąca wiadomość była przyznaniem się do winy; RS – inicjały Richa zostały odwrócone, a „zorganizowanie kolacji” oznaczało, że Clinton wynajął zabójcę, by pozbyć się Richa. E-mail był datowany 8 lipca 2016 roku, na dwa dni przed morderstwem Richa.
Co więcej, wiceadmirał Hannink przedstawił dokumentację finansową pokazującą, że Clinton wypłaciła 150 000 dolarów z konta bankowego Fundacji Clinton zaledwie kilka dni przed tragiczną śmiercią Richa.

  • Jest równie arogancka co niechlujna. Kiedy połączysz kropki, nie ma innego wytłumaczenia — Clinton wynajęła płatnego zabójcę, aby zabić tego człowieka. I po co? Bo mógł być demaskatorem? — argumentował wiceadmirał Hannink.

Ponadto Clinton została oskarżona o współudział w morderstwie konserwatywnego sędziego Sądu Najwyższego Antonina Scalii, który 13 lutego 2016 r. w niewyjaśniony sposób udusił się w swojej sypialni na ranczu Cibolo Creek w Shafter w Teksasie. Sędzia okręgowy, Cinderela Guevara, uznał Scalię za zmarłego z przyczyn naturalnych, ale nie przeprowadzono sekcji zwłok.
Nieoczekiwanie wiceadmirał Hannink przedstawił niespodziewanego świadka, byłego pracownika Clinton Jake’a Sullivana, jej starszego doradcę politycznego podczas jej kandydatury na prezydenta w 2016 roku. W zamian za immunitet Sullivan opowiedział o spotkaniu, w którym uczestniczył z Clinton i byłym kierownikiem kampanii Robym Mookiem. Tematem rozmowy był sędzia Antonin Scalia. Zgodnie ze świadectwem Sullivana Mook powiedział Clinton, że „katalizujące konserwatywne wartości” Scalii są wielkim zagrożeniem dla postępowego liberalizmu.
Roby Mook powiedział Hillary, że nie byłoby źle, gdyby sędzia Scalia „odszedł”, na co Hillary powiedziała, że ​​z pewnością nie miałaby nic przeciwko, gdyby odszedł. Następnie zapytała Roby’ego „czy on może odejść?” A Roby powiedział jej „tak, myślę, że może odejść” – zeznał Sullivan trybunałowi.
Wiceadmirał Hannink stwierdził, że dowody, choć poszlakowe, są wystarczająco obciążające, by obciążyć Clinton, biorąc pod uwagę jej bezsensowne lekceważenie ludzkiego życia.
W tym momencie procesu Clinton, która przez cały czas trwania postępowania zachowywała dziwną ciszę, zaczęła trząść się w niekontrolowany sposób, jakby złapał ją atak padaczki. Spętana na nadgarstkach, spadła z krzesła na podłogę rzucając się jak ryba wyjęta z wody.
Sanitariusze wynieśli ją na oddział medyczny GITMO, a wiceadmirał Hannink ogłosił przerwą do 10:00 w poniedziałek.


Dzień 2
12 kwiecień 2021

Proces wojskowy Hillary Clinton wznowił działalność w poniedziałek rano w Guantanamo Bay, po 72-godzinnej przerwie, która rozpoczęła się w czwartek po południu, kiedy roztrezęsiona Clinton upadła na podłogę, co wydawało się atakiem epilepsji. Ale w sobotę personel medyczny GITMO stwierdził u Clinton dobry stan zdrowia oraz, że prawdopodobnie udawała chorobę, aby opóźnić proces.
O godzinie 10:00 w poniedziałek wiceadmirał John G. Hannink wyszydził zachowanie Clinton.

  • Hillary Rodham Clinton wie, że jest winna. Inaczej nie udawałaby, że jest chora, żeby opóźnić postępowanie. Ta kobieta jest całkowicie zła, żrąca, pozbawiona moralności. – powiedział, zwracając się do trzyosobowego trybunału, który ostatecznie zadecyduje o losie Clinton.

Odchodząc od kontekstu czwartkowego przesłuchania, wiceadmirał Hannink wysunął oskarżenia przeciwko Clinton, których my w RRN (Real Rare News) wcześniej nie słyszeliśmy. Stworzył dokumentację łączącą Clinton i Clinton Foundation ze zniknięciem 23 dzieci haitańskich i 3 amerykańskich, które prawdopodobnie zostały osierocone w następstwie potężnego trzęsienia ziemi, które zabiło 220 000 ludzi w 2010 roku.
Ponieważ incydent dotyczył obywateli amerykańskich, obowiązkiem trybunału jest osądzenie winy Clintona w tej sprawie, powiedział wiceadmirał Hannink.
Troje amerykańskich dzieci — w wieku 4, 7 i 12 lat — należało do pary humanitarnej wykonującej pracę misyjną w kraju wyspiarskim. Dzień po trzęsieniu, haitańskie władze znalazły dzieci i zwłoki starszej haitańskiej kobiety, najwyraźniej opiekunki do dzieci, w gruzach ich zawalonego domu. Rodzice byli wolontariuszami w wiosce na zachód od Port-au-Prince, w pobliżu epicentrum trzęsienia.
Władze Haiti spędziły tydzień na próżno szukając zaginionych rodziców, i doszły do ​​wniosku, że para musiała zginąć w trzęsieniu ziemi.
Wiceadmirał Hannink powiedział Trybunałowi, że 24 stycznia 2010 r. Hillary Clinton, ówczesna sekretarz stanu, skontaktowała się z prezydentem Haiti René Prévalem i powiedziała, że ​​chce pomóc dzieciom pozbawionym rodziców, których życie zniszczyło trzęsienie ziemi.
Wiceadmirał Hannink pokazał trybunałowi łańcuch korespondencji e-mailowej między Clinton i Prévalem. W jednym z listów Clinton wyraźnie stwierdził, że uwertura do opieki nad osieroconymi dziećmi została wykonana w imieniu Fundacji Clinton, a nie rządu USA, i że Fundacja znajdzie dla dzieci domy zastępcze do czasu, gdy będą mogły zostać odpowiednio adoptowane.
Préval wierzył, że ​​jest szczera, a kiedy powiedział jej o trójce amerykańskich dzieci, powiedziała mu, że nimi też się zaopiekuje. Ale Clinton miała ukryte motywy, jak pokazują dowody. Nigdy nie przepchnęła tego przez Departament Stanu, w którym była odpowiedzialna. Nie, Fundacja Clintona wyczarterowała łódź, aby zabrać te dzieci z wyspy. Łódź, która zabrała je z Haiti, a następnie zniknęła z powierzchni planety. Ani kraj, ani służba zdrowia i opieka społeczna nie posiadają żadnych danych dotyczących amerykańskich dzieci, które postawiły stopę na amerykańskiej ziemi. Ani haitańskich dzieci. Gdzie oni wszyscy się podziali? Czy rozpłynęły się w powietrzu? Złożyłaś ofertę, twoje imię jest w emailach, twoja Fundacja zorganizowała transport. Czy masz coś do powiedzenia?
Clinton, która nie odezwała się ani słowem od początku postępowania, powiedziała:

  • Musiałbyś zapytać Fundację Clinton.
  • Ty jesteś Fundacją. — odparł wiceadmirał Hannink. – Fundacja Clintona jest fundacją tylko z nazwy. Ty i fundacja to to samo.

Clinton siedziała nieruchomo i zamilkła.
Następnie wiceadmirał Hannink przedstawił świadka, byłą księgową Fundacji Clinton Bethany Greenbaum, która za pośrednictwem ZOOM zeznała o przestępczej działalności Clinton. Powiedziała, że ​​Fundacja Clinton zapłaciła firmie IYC Yacht Solutions, która działa z Hiszpanii, 3 miliony dolarów za tygodniowy wynajem jachtu. Greenbaum nazwała 145′ Bliss łodzią imprezową z jacuzzi, sauną i pełnym minibarem.

  • Wiem, że statek został dostarczony do Miami z rozkazem wypłynięcia na Haiti. Poza tym nic nie wiem i byłam na tyle roztropna, że nie zadawałam pytań. – powiedziała Greenbaum trybunałowi.
  • Ale pozwana Hillary Rodham Clinton zatwierdziła wydatki? – zapytał wiceadmirał Hannink.
  • Tak. Tak, zrobiła. – odparła Greenbaum.

Po krótkiej przerwie wiceadmirał Hannink powiedział, że włoskie władze i IYC Yachting odmówiły współpracy w wojskowym śledztwie w sprawie Hillary Clinton.

  • Myśleliśmy, że pomogą, ale tak się nie stało. Pozwana była potężną i chronioną kobietą. Zastanówmy się: średni koszt wynajmu luksusowego jachtu na tydzień w 2010 roku wynosił 300 tysięcy. Jednak Clinton zapłaciła dziesięć razy tyle. Dlaczego? Z pewnością nie jest charytatywna lub filantropem. Zapłaciła za ich milczenie. To właśnie kupiła za 3 miliony dolarów. – stwierdził wiceadmirał Hannink.
  • Hillary Clinton w 2010 roku była prawdopodobnie najpotężniejszą kobietą na świecie. Jako sekretarz stanu sprawowała praktycznie nieograniczoną władzę. Jako urzędniczka rządowa mogła uratować te dzieci, korzystając z oficjalnych kanałów, ale prowadziła uboczną działalność. Wojsko twierdzi, że Clinton przemycała te dzieci dla osobistego zysku, prawdopodobnie znacznie większego niż 3 000 000 dolarów, które wydała na wywiezienie ich z Haiti. Tak powinniście zadecydować wy, trzej oficerowie. – kontynuował wiceadmirał Hannink.

Poprosił o przerwę do 14:30
Poniedziałkowe popołudnie rozpoczęło się uroczystą chwilą ciszy na cześć czterech dzielnych Amerykanów, którzy tragicznie stracili życie w Bengazi.
Wiceadmirał John G. Hannink wpatrywał się w zakutą w kajdanki Hillary Clinton, która wyraźnie odwróciła swoje bezduszne oczy, by uniknąć ekranów, na których widniały zdjęcia ambasadora Chrisa Stephensa, oficera ds. informacji Seana Smitha oraz wykonawców CIA i byłych komandosów marynarki wojennej Tyrone Woods i Glen Doherty.
Ich śmierci, jak powiedział trzyosobowemu trybunałowi wiceadmirał Hannink, można było zapobiec, ale Clinton chciała pielęgnować przyjazne stosunki z tymczasowym rządem Libii i antyamerykańskimi islamskimi grupami bojowników, które zyskały na znaczeniu po zabiciu Muammara Kaddafiego.

  • Więźniarka Clinton była bardziej zainteresowana nawiązaniem przyjaźni z terrorystami niż obroną życia Amerykanów. Wielu ludziom łatwo jest zapomnieć o tym, co wydarzyło się 7 lat temu, ale my nie możemy zapomnieć. Nie możemy zapomnieć, że dzięki bezdusznemu lekceważeniu życia Amerykanów przez zatrzymaną, czterech powróciło do swoich rodzin w drewnianej skrzyni z amerykańską flagą. – powiedział trybunałowi wiceadmirał Hannink.

Poprosił dwóch mężczyzn i jedną kobietę z trybunału, aby wyobrazili sobie, jeśli tylko mogą, przerażenie, jakie musiał odczuwać ambasador Stephens, gdy krztusił się czarnym dymem i palił żywcem po tym, jak dżihadyści podpalili amerykańską placówkę dyplomatyczną. Albo wyczerpanie, jakie znosili Woods i Doherty, gdy napędzani adrenaliną bronili kryjówki CIA przez 13 godzin przed rojami wdzierających się członków Ansar al-Sharia.

  • Rola Clinton nie musi być już ustalana. Jest dobrze znana. Powiedziała, że ​​nie wiedziała o ataku, dopóki się nie zakończył, ale to udowodnione kłamstwo. Kiedy personel w kryjówce CIA zobaczył, że budynek dyplomatyczny, mniej niż milę dalej płonął, natychmiast powiadomili zastępcę sekretarza stanu Williama Burnsa, człowieka nr 2 Clinton, i ten zadzwonił do Clinton, śpiącej w łóżku o 3:00 nad ranem. Nie mogę jej tego darować, powiedziano jej, że kontrahenci CIA, wiedząc, że kryjówka będzie niedługo upadnie, chcą się bronić. Ale Clinton odmówiła, a oto skąd to wiemy. – powiedział wiceadmirał Hannink.

Odtworzył nagranie dźwiękowe rozmowy telefonicznej, która odbyła się tamtej nocy. To był wyraźny rechot czarownicy Clinton rozmawiającej z Burnsem:

  • Placówka znajduje się pod zmasowanym atakiem. Arrow (słowo kodowe Departamentu Stanu dla kryjówki CIA) chce się bronić. Myślą, że będą następni. – powiedział Burns.
  • Jest 3:00 nad ranem, co mam z tym zrobić? – powiedziała Clinton.
  • Czy możemy dać Arrow zielone światło?

Po długiej przerwie Clinton powiedziała:
– Absolutnie nie. Ostatnią pieprzoną rzeczą, jakiej potrzebujemy, jest antagonizowanie al-Sharia. Jeśli to wybuchnie, może wszystko spieprzyć.
W tym momencie wiceadmirał Hannink zatrzymał taśmę i odpalił bombę. Twierdził, że głównym zmartwieniem Clintona była ochrona tajnej operacji rządowej, że misja dyplomatyczna w Bengazi była wykorzystywana przez CIA jako przykrywka do szmuglowania broni do rebeliantów walczących z Assadem w Syrii. Gdyby obecność CIA w Bengazi została upubliczniona, operacja przemytu broni załamałaby się, a tymczasowy rząd Libii miałby nieprzychylny stosunek do amerykańskiej obecności na libijskiej ziemi.
Wiceadmirał Hannink puścił nagranie.

  • Arrow masz ustąpić, słyszysz mnie? Nie obchodzi mnie, co będzie dalej. W ogóle nie macie reagować. – można było usłyszeć, jak mówiła Clinton.

– A jeśli Amerykanie umrą? – zapytał Woods.

  • Co będzie to będzie. Poinformuj mnie rano. Wracam do łóżka. – powiedziała Clinton.

Wiceadmirał Hannink zatrzymał taśmę.

  • Czy musimy usłyszeć więcej, aby ustalić jej winę w tej sprawie? Nie sądzę. Taśma mówi sama za siebie. Zatrzymana siedząca przed wami jest bezpośrednio odpowiedzialna za śmierć tych czterech mężczyzn i musi zostać pociągnięta do odpowiedzialności. Jest współwinna ich śmierci i zdrady stanu. – powiedział.

Poprosił trybunał o przeanalizowanie tego co usłyszeli i wniósl o wznowienie postępowania we wtorek po południu.

Dzień 3
13 kwiecień 2021

We wtorek wiceadmirał John G. Hannink, który prowadzi sprawę wojskową przeciw Hillary Clinton w Guantanamo Bay, mówił o śmierci Vince’a Fostera, byłego kolegi Clintona z kancelarii prawnej Rose w Little Rock w stanie Arkansas. który przybył do DC jako część lojalistów kabały Arkansas, którzy dołączyli do administracji Clintona.
Ówczesny prezydent Bill Clinton mianował Fostera zastępcą radcy prawnego Białego Domu, zlecając mu weryfikację urzędników administracji. Ale Foster odniósł szereg niepowodzeń. Pierwsze dwie kandydatury Clintona na prokuratora generalnego musiały zostać wycofane, ponieważ kandydaci zatrudniali nielegalnych imigrantów, a sam Foster pogrążył się w skandalu związanym ze zwolnieniem kilku przyjaciół Clintonów z Biura Podróży Białego Domu.
20 lipca 1993 roku Foster został znaleziony martwy w Fort Mercy Park w Wirginii, z trzema ranami postrzałowymi z tyłu głowy. Oficjalne śledztwo uznało jego śmierć za samobójstwo, sugerując, że Foster odebrał sobie życie, ponieważ rozczarował Billa i Hillary.

  • To, co zrobiła Sethowi Richowi, zrobiła Vince’owi Fosterowi. Nie ma przedawnienia w przypadku morderstwa. – powiedział wiceadmirał Hannink przed składem trybunału.

Z koperty Hannink wyjął kartkę papieru, która została podarta i posklejana taśmą samoprzylepną.

  • To rzekomy list z rezygnacją Vince’a Fostera, który w oficjalnym dochodzeniu nazwano listem pożegnalnym. Jest jednak problem. Pismo nie należy do Vince’a Fostera. To sprytne fałszerstwo. Wojsko zleciło czterem ekspertom od analizy pisma odręcznego porównanie go ze znanymi próbkami pisma Fostera. Cała czwórka znalazła subtelne niuanse dowodzące, że Foster tego nie napisał. – powiedział wiceadmirał Hannink.

Potem wyjął z koperty kolejną kartkę papieru, mówiąc, że nie może ujawnić jej źródła, ale eksperci medycyny sądowej potwierdzili, że pismo należało do Vince’a Fostera. Powiedział, że list został odkryty wkrótce po zamordowaniu Fostera i był przechowywany w sejfie bankowym, dopóki prezydent Donald Trump nie uzyskał go w tajemniczy sposób w sierpniu 2017 roku.
Część listu brzmiała: „Jeśli coś mi się stanie, mam nadzieję, że ten list zostanie odnaleziony. Żeby było jasne, nie mam skłonności samobójczych, a gdybym okazał się zaginiony lub martwy, nie szukaj dalej niż Hillary i prezydent Bill Clinton. Wiedzą, że ja wiem. W czerwcu zeszłego roku (1992) Hillary, która jest naprawdę odpowiedzialna za to, co się dzieje, zdefraudowała 23 miliony dolarów z Departamentu Weteranów i zdeponowała je na wielu niejawnych kontach bankowych za granicą. Popełniłem błąd, prosząc moich „przyjaciół” o mały kawałek tego ciasta. Powinienem był wiedzieć lepiej. Są tak samo chciwi, jak źli. Nie jestem pewny, czy moja obietnica milczenia będzie wystarczająco dobra. Mam nadzieję, że się mylę.”
Donald Trump, położył rękę na tym liście, ponieważ chciał dać wojsku czas na zbudowanie solidnej sprawy przeciwko Clintonom, mimo że Trump sugerował morderstwo Fostera jeszcze podczas jego prezydentury.
Rzeczywiście, Trump wyraził taką opinię. W 2017 roku Trump powiedział, że Foster mógł zostać zamordowany, ponieważ miał „dokładną wiedzę o tym, co się dzieje” i że Hillary Clinton mogła odegrać ważną rolę w śmierci Fostera. Trump zauważył również, że Vince „wiedział o wszystkim, co się dzieje, a potem nagle popełnił samobójstwo”. Okoliczności związane ze śmiercią Fostera, jak zauważył Trump, były „bardzo podejrzane”, a teorie dotyczące nieczystej gry „bardzo możliwe”.

  • Prezydent Trump chciał natychmiast przyłapać Clinton, ale był na tyle mądry, że powstrzymał się do zakończenia naszego śledztwa. Zgadnijcie dlaczego? Zdobyliśmy akta Departamentu Weteranów z tamtego roku i po wielu dokładnych badaniach znaleźliśmy niezgodność w wysokości 23 milionów dolarów, tak jak twierdził Foster. Nie możemy udowodnić, dokąd trafiły te pieniądze. Dokumenty mówią, że zostały one przerobione na „różne wydatki związane z zakupami”, cokolwiek ma oznaczać ten bełkot — powiedział wiceadmirał Hannink.

Zapytał Clinton, czy ma coś do powiedzenia, ale ona, jak to robiła przez cały proces, uśmiechnęła się i odmówiła.
– Cóż, czy ktoś ma coś do powiedzenia? – zapytał wiceadmirał Hannink, rzucając groźne spojrzenie w kierunku Clinton.
Bernard William Nussbaum, amerykański prawnik najbardziej znany z pełnienia funkcji doradcy prawnego Białego Domu za prezydenta Billa Clintona, dołączył do postępowania za pośrednictwem wideokonferencji.

  • Panie Nussbaum, czy powiesz temu trybunałowi dokładnie to, co powiedziałeś mi, kiedy zostałeś usunięty? – zapytał wiceadmirał Hannink.
  • Jestem starym człowiekiem, starym człowiekiem ze zbyt wieloma sekretami i zbyt wieloma żalami. 14 czerwca 1993 roku podsłuchałem, jak Hillary Clinton mówiła ówczesnemu sekretarzowi ds. personelu Białego Domu, Johnowi Podesta, że ​​trzeba coś zrobić z Vincem Fosterem, ponieważ stał się on poważnym zagrożeniem zarówno dla niej, jak i dla Billa. Nieco ponad miesiąc później znaleziono go oczywiście martwego. – powiedział Nussbaum.

– A twoja pamięć o tym jest dobra? – zapytał wiceadmirał Hannink.

  • Niestety tak. Zapadło mi to w pamięć, odkąd to usłyszałem. – odpowiedział Nussbaum.

Wiceadmirał Hannink przedstawił swój argument przed trybunałem – że Clinton nakazała uśmiercić Fostera, ponieważ albo ją szantażował, albo był po prostu trudną sprawą, która wymagała uporządkowania. Stwierdził, że Clinton była prawdopodobnie odpowiedzialna za setki, a nawet tysiące zgonów.

  • Ale nie jest waszym zadaniem skazywać ją za to wszystko, czego dokładne zbadanie zajęłoby całe życie. Musicie uznać jej winę za jeden, tylko jeden z tych zarzutów, aby zagwarantować zatrzymanej dożywotnie życie w więzieniu lub karę śmierci. Spisek mający na celu popełnienie morderstwa lub zdrada, może to sprawić. – powiedział wiceadmirał Hannink.

Dodał, że dostarczy więcej materiałów i zawiesza proces do środy po południu.

Dzień 4
14 kwiecień 2021

Środowe obrady w Guantanamo Bay rozpoczął wiceadmirał Johna G. Hannink, który pokazał trzyosobowemu składowi trybunału szereg korespondencji mailowej wysłanej pomiędzy Hillary Clinton i jej kierownikiem kampanii, Johnem Podestą, które miały miejsce 28 września 2016 r. i 10 października 2016 r. – w prawyborcze wieczory po pierwszej i drugiej debacie prezydenckiej. Zwrócił uwagę, że maile nie były wysyłane ani otrzymywane z niesławnego prywatnego serwera poczty Clinton – który już dawno został zdemontowany – ale z publicznej, bezpłatnej usługi pocztowej o nazwie Yandex, będącej alternatywą Gmaila. Treść maila ilustruje jak arogancja Clinton i Hubris – wzmocnione przez współkonspiratorów – nasyciły ją błędnym poczuciem nietykalności.

  • Sposób, w jaki wojsko uzyskało te maile, jest mniej ważny niż treść tu zawarta. Najważniejsze jest, że kryminalistyka cyfrowa jednoznacznie udowodniła, że ​​te niezaszyfrowane wiadomości pochodzą z laptopa zatrzymanej z adresem protokołu internetowego powiązanego z jej domem w Chappaqua w stanie Nowy Jork. – powiedział wiceadmirał Hannink.

Pierwszy email wysłany przez Clinton do Podesty był oznaczony datą 28 września 2016 r. o 18:45. W nim Clinton wyraziła złość na liczbę osób podczas debaty, która wydawała się faworyzować wizję Trumpa dotyczącą Ameryki.
Wiceadmirał Hannink przeczytał:

  • „On [Trump] jest pompatycznym głupcem, ale jego przesłanie niebezpiecznie rezonuje z jego pieprzonym tłumem godnych ubolewania. Idiota mówi, a oni słuchają. Nie martwię się, ale powinniśmy uważniej się mu przyjrzeć. Musimy teraz uważniej się przyjrzeć. Wypadki się zdarzają”.

Trzydzieści minut później Podesta odpowiedział Clinton

  • „Zdarzały się już wcześniej i mogą się powtórzyć. Dlatego ludzie muszą uważać, aby unikać wypadków”.

Wiceadmirał Hannink przyznał, że przesłanie, bez dalszego kontekstu, było niczym więcej niż miszmaszem podwójnej mowy, którą można zinterpretować tak mgliście jak codzienny horoskop. Jednak w kontekście wymiany maili z 10 października 2016 r. zawoalowane insynuacje Clinton i Podesty nagle stały się jawnymi groźbami pod adresem kandydata na prezydenta.
Napisany przez Clinton list został wysłany do Podesty wieczorem po drugiej debacie prezydenckiej.

  • „Wciąż nie mogę uwierzyć, że ten skurwiel powiedział, że będę w więzieniu, kiedy zostanie prezydentem. Jakby mógł mnie wysłać do więzienia albo zostać prezydentem, jeśli o to chodzi. I ci idioci, którzy gromko go oklaskiwali. Jego pieniądze nie czynią go niezwyciężonym. Poważnie rozważam płukanie kwasem – uwielbiam, kiedy używa zwrotów, których nie rozumie – nie ma go. Nie ma szans, żeby mnie kiedykolwiek dotknął. Możemy to zrobić. Jak myślisz?”

Wiceadmirał Hannink spojrzał na zakutą w kajdanki Clinton, pytając, czy chciałaby opowiedzieć o swoim zachowaniu. Zwróciła na niego swoje ciemne, tlące się oczy, ale nic nie powiedziała, obserwując z taką ​​samą powściągliwością, jaką miała od początku trybunału.

  • Twoje milczenie mówi wiele zatrzymana Clinton, i nie zastraszysz tej komisji. – powiedział wiceadmirał Hannink.
  • Podesta wysłał jej odpowiedź godzinę później:
  • „Nie wiem, czy dziś wieczorem piłaś. Ostrożnie ze słowami. Nie jest nikim, a usunięcie go ze sceny wymagałoby żmudnych środków ostrożności. Może potrzeba hydraulika.”
  • Uważam, że po cichu spiskowali w celu zamordowania Donalda Trumpa. – kontynuował wiceadmirał Hannink. – Ale rozsądni funkcjonariusze, tacy jak wy, prawdopodobnie zdają sobie sprawę, że groźby ustne i pisemne są powszechne w dzisiejszym społeczeństwie, zwłaszcza w mediach społecznościowych. Secret Service w ciągu czterech lat zbadała ponad 132 tysiące gróźb skierowanych przeciwko Donaldowi Trumpowi. Ale ci wszyscy ludzie nie stoją tutaj przed trybunałem. Clinton, jako ówczesna rywalka Trumpa, musi być potraktowana na wyższym poziomie niż przeciętny, niezadowolony hejter Trumpa. Poza tym zmawiała się z Podestą, a to oznacza spisek. Jest jednak więcej.

Zapytał żandarmerię pilnującą drzwi, czy świadek wojska jest gotowy do składania zeznań. Wartownicy opuścili pokój na chwilę i wrócili z nikim innym jak Johnem Podestą, skutym w nadgarstkach i w białym więziennym kombinezonie. Jak informowaliśmy wcześniej, amerykańskie siły specjalne działające z upoważnienia Trumpa aresztowały Podestę i jego żonę Mary w Niedzielę Wielkanocną.
Przybyli posadzili Podestę dokładnie naprzeciwko Clinton. Clinton zmrużyła oczy w wąskie szczeliny, przypominające cięcia nożem, wpatrując się uważnie w swojego byłego przyjaciela i kierownika wyborczej kampanii.
Wiceadmirał Hannink kontynuował:

  • Więźniu Clinton, ten człowiek wkrótce stanie przed własnym trybunałem, ale w przeciwieństwie do ciebie, jest gotów do rozmowy. Chcę odpowiedzi tak lub nie, zatrzymany Podesto, więc proszę nie rozwijaj odpowiedzi, chyba że ci powiem. Pomijając maile, czy Hillary Clinton wyraźnie powiedziała ci osobiście, że zamierza zabić Donalda Trumpa?
  • Tak. – powiedział Podesta drżącym szeptem.
  • Proszę, powiedz temu trybunałowi, bo teraz możesz uzupełnić swoją odpowiedź, dokładnie to co powiedziała Clinton.
  • Hillary i ja spotkaliśmy się w Chappaqua, trzy dni po debacie numer 2, a ona poprosiła mnie, żebym zatrudnił kogoś do zabicia Trumpa. Ostatecznie nigdy tego nie zrobiliśmy, było zbyt ryzykowne, ale przez wiele dni bezustannie nalegała, żebym się tym zajął. Była gotowa zapłacić 5 milionów dolarów. – powiedział Podesta.

Wiceadmirał Hannink zapytał Podestę, kogo planowała zatrudnić.
– Ma wielu przyjaciół z byłej agencji – CIA. Miałem listę czterech lub pięciu. — powiedział Podesta. – Zapłaciłem jednemu 2,5 miliona przelewem na konto zagraniczne, a resztę zapłaciłbym po zakończeniu umowy.

  • Na polecenie Hillary Clinton? — zapytał wiceadmirał Hannink.
  • Tak.

Hannink zapytał o nazwisko niedoszłego zabójcy, a Podesta powiedział, że obiecano mu, że nie będzie musiał ujawniać nazwisk zabójców kontraktowych, z którymi on i Clinton byli związani.

  • Czy to był pomysł Hillary Clinton, żeby to odwołać? – zapytał wiceadmirał Hannink.
  • Nie, to było moje. Właściwie uważałem to za tak ryzykowne, że poszedłem za nią, aby to przerwać. Facet zatrzymał 2,5 miliona, zgodnie z umową. – odpowiedział Podesta.
  • I nie fabrykujesz zeznań, bo zagwarantowano ci wyrok niższy niż kara śmierci w zamian za współpracę? – zapytał wiceadmirał Hannink.
  • To, co dzisiaj powiedziałem, jest prawdą. Hillary Clinton jest morderczą, narcystyczną, okrutną kobietą. – powiedział Podesta i został pod eskortą wyprowadzony z sali trybunału.

Kończąc, wiceadmirał Hannink powiedział trybunałowi, że przedstawi swój ostateczny dowód w czwartek po południu i wezwał oficerów rozpatrujących sprawę wojskową przeciwko Clinton, aby ostrożnie i skrupulatnie zważyli każdy dowód.
Oznajmił, że komisja wznowi pracę w czwartek w południe.
Według źródeł RRN, trybunał Podesty ma rozpocząć się we wtorek, 4 maja.

Dzień 5 Skazanie!
15 kwiecień 2021

W czwartek trybunał wojskowy skazał byłą sekretarz stanu Hillary Clinton za morderstwo, spisek w celu popełnienia morderstwa, udział w morderstwie, handel dziećmi, narażanie nieletnich, zdradę i działalność wywrotową.
Dwóch mężczyzn i jedna kobieta ze składu oficerów wydało jednogłośny werdykt wkrótce po tym, jak wiceadmirał John G. Hannink, który wniósł oskarżenie wojska przeciwko Clinton, przedstawił swojego ostatniego świadka oskarżenia, byłego stratega i kochankę Clinton, Humę Abedin.
W zamian za złagodzenie kary i ugodę, Abedin zeznała, że ​​ona i Clinton „dzielili” nieletnie dzieci ze swoim byłym mężem, Anthonym Weinerem. Naciskana, by wyjaśnić swoją definicję słowa „wspólne”, Abedin określiła swoją odpowiedź, mówiąc, że „praktykowali” lubieżne zachowanie na upośledzonych nieletnich, których Clinton sprowadziła do Stanów Zjednoczonych.

  • Amerykańskie dzieci? – zapytał wiceadmirał Hannink.
  • Tak, ale nie przede wszystkim. Zbyt łatwo je wyśledzić. Najczęściej z biednych krajów. – odpowiedziała Abedin.

– Czy zechciałabyś powiedzieć trybunałowi, jak przywłaszczaliście sobie te dzieci? – zapytał wiceadmirał Hannink.
– Hillary używała swych rządowych referencji. Miała carte blanche, jako sekretarz stanu, była sekretarz stanu i była pierwsza dama. Łatwo było jej sprowadzać osierocone dzieci z takich miejsc jak powiedzmy, Syria, Afganistan czy Irak. Nikt nie zadawał pytań. Nikt ich nie szukał. – odparła bezdusznie Abedin.
Poproszona o oszacowanie ich liczby, Abedin powiedziała, że ​​nie może zliczyć nieletnich chłopców i dziewcząt, które Clinton sprowadziła do Stanów Zjednoczonych pod pretekstem zapewnienia im owocnego życia, ale powiedziała trybunałowi, że było ich „wiele”. Większość z nich została później „sprzedana lub podarowana” wpływowym członkom kliki Clinton.

  • Kim są ci ludzie? – zapytał wiceadmirał Hannink.
  • Nigdy nie wiedzieliśmy dokładnie. To nie było tak, że Hillary sama je sprzedawała. Ktoś się tym zajmował, a ja nie znam nazwiska tej osoby. – odparła Abedin.
  • A jednak nadal nie chce mówić. — zauważył wiceadmirał Hannink.

Zapytał trybunał, czy usłyszeli wystarczająco dużo; że wojsko przedstawiło przytłaczające dowody okrucieństw Clinton wobec Stanów Zjednoczonych i ludzkości. W przeciwieństwie do konwencjonalnego procesu karnego, przypomniał komisji, jednogłośny wyrok nie jest potrzebny, aby skazać Clinton pod jakimkolwiek zarzutem. Powiedział, że większość zadowoli sprawiedliwość.
Trybunał wydał wyrok skazujący po zaledwie pięciu minutach narady. Uznali Clinton winną wszystkich zarzutów wysuniętych przez wojsko – zabójstwa Setha Richa, Vince’a Fostera i sędziego Sądu Najwyższego Antonina Scalii, handel i wykorzystywanie nieletnich z Haiti i innych krajów trzeciego świata, spiskowanie w celu zamordowania kandydata na prezydenta.
Jak przez cały trybunał, Clinton milczała, kiedy odczytywano werdykt – karę śmierci za jej zbrodnie. Wiceadmirał Hannink zapytał Clinton, czy chce aby wojsko wykonało jej wyrok, ale odmówiła odpowiedzi.
– Odmówiłaś zeznań. Odmówiłaś obrony. Ten trybunał postanawia zatem, że oskarżona Hillary Rodham Clinton, zostanie powieszona za szyję aż do śmierci. – powiedział wiceadmirał Hannink. – Wyrok zostanie wykonany 26 kwietnia.
Huma Abedin zmierzy się z własnym trybunałem wojskowym, w terminie, który nie został jeszcze ustalony, dowiedział się RRN.

Hillary Clinton powieszona w GITMO
26 kwiecień 2021

Jajecznica z papryczką jalapeno i koktajlem truskawkowym. Ostatni posiłek skazanej.
Hillary Rodham Clinton została powieszona w Guantanamo Bay w poniedziałek wieczorem. Jej śmierć była kulminacją operacji, która rozpoczęła się 2 marca, kiedy US Navy SEALs z upoważnienia Donalda Trumpa aresztowało zhańbioną polityk w jej rezydencji w Chappaqua w stanie Nowy Jork. Po pięciodniowym procesie w najbardziej niesławnym areszcie na świecie, trzyosobowa komisja uznała Clinton winną morderstwa, współudziału w morderstwie, zdradzie, handlu dziećmi i innych poważnych przestępstwach. Clinton, która odmówiła adwokata, nie odezwała się ani słowem w trakcie całego postępowania, wyrok śmierci wydany przez wiceadmirała Johna G. Hanninka przyjęła z pustym wzrokiem .
Powieszenie miało miejsce o 21:05, zaraz po Taps, co oznacza początek ciszy nocnej w amerykańskich bazach wojskowych na całym świecie.

  • Dzisiejszej nocy świat może spać spokojniej. – powiedział wiceadmirał John G. Hannink na małym zgromadzeniu, w skład którego wchodziło trzech szefów sztabów, a zwłaszcza Donald J. Trump, ubrany w swój typowy ciemny garnitur i karmazynowy krawat. Trump przybył do GITMO wcześniej tego dnia. Michael Pompeo i były burmistrz Nowego Jorku Rudy Giuliani byli po jego bokach, obaj odegrali integralną rolę w gromadzeniu dowodów przeciwko Clinton.

Pod strażą wojskową, zakuta w kajdany Hillary Clinton została eskortowana z aresztu Camp Delta do szubienicy wykonanej ze stalowej kraty, z uchylnymi drzwiami pod jej stopami, które korpus inżynieryjny wzniósł na polanie w pobliżu latarni morskiej Windward Point, na południowym brzegu GITMO. Do stalowej belki przymocowano prostokątne pudełko z pięcioma okrągłymi, czerwonymi guzikami wystającymi z obudowy. Przed każdym guzikiem stał umundurowany żołnierz. Na platformie inny żołnierz założył Clinton plecioną pętlę na szyję.
Wiceadmirał Hannink zwrócił się do egzekutorów:

  • Kiedy powiem gotów, ustawiacie lewy palec wskazujący przed guzikiem. Będziecie trzymać go tam, dopóki nie powiem wykonać, a wtedy wasza piątka będzie musiała jednocześnie nacisnąć przycisk. Tylko jeden z pięciu przycisków uruchomi zapadnię i nikt z was nigdy nie dowie się, który to był przycisk. Czy rozumiecie instrukcje?
  • Tak, sir! — ryknęła piątka jednocześnie.

Kapelan i lekarz wspięli się po 13 stopniach prowadzących na szczyt platformy i stanęli obok żołnierza, który sprawdzał, czy pętla jest założona na szyję Clinton. Pod nimi wiceadmirał Hannink zapytał, czy Clinton chce ostatniego namaszczenia lub czy ma jakieś ostatnie słowa.
Clinton przerwała milczenie.

  • Jestem Hillary Clinton, nie możecie mi tego zrobić. – powiedziała głosem wiedźmy.
  • To już zrobione. – krzyknął do niej Donald J. Trump.
  • Gotów!

Wiceadmirał Hannink skinął głową na wykonawców egzekucji. Po chwili wydał rozkaz „wykonać”, żołnierze nacisnęli guziki i krata pod stopami Clinton się otworzyła. Jej stopy skute kajdanami na kostkach, drgały chwilę lub dwie, po czym przestały się poruszać.
Lina została przecięta i martwe ciało Clinton spadło na wilgotny skrawek trawy. Obecny lekarz sprawdził jej funkcje życiowe i stwierdził zgon.
Poufne źródło zaangażowane w misję Trumpa mającą na celu unicestwienie Głębokiego Państwa powiedziało, że ogólny nastrój był ponury i melancholijny; nie było świętowania, nie było radości, tylko atmosfera zadowolenia, uznanie, że to, co trzeba było zrobić, zostało zrobione. Charakter jej zbrodni przyćmiewał odświętne myśli. Ale czteroletnie panowanie terroru dobiegło końca.

  • Choć Trump jej nienawidził, posiadał czysto biznesowe podejście. Bardziej troszczył się o dzieci, które ucierpiały z jej rąk, niż o to, co jemu zrobiła. Tak, jej śmierć wysłała sygnał do Głębokiego Państwa. Ale Trump wie, że jest jeszcze wiele do zrobienia i nie będzie świętował, dopóki praca nie zostanie wykonana. – powiedziało nasze źródło.

źródło:
https://realrawnews.com/
Napisał Michael Baxter,
przetłumaczył gugiel,
dotłumaczył gugla baca.

Prawda to czy nie – oceńcie sami. Wrzuciłem w ramach interesujących ciekawostek i ku pokrzepienia serc. Według mnie są plusy dodatnie i plusy ujemne powyższej historii.
Za – ogromna ilość szczegółów i drobiazgowe opisy sytuacyjne. Bardzo wysokie prawdopodobieństwo opisanych zdarzeń i nie przeginanie na polu tak zwanej „misji Trampa”, a zwłaszcza nie napychanie środowisk zbliżonych do Trampa pustymi frazesami o Ameryce, patriotach i wyzwalaniu świata z uścisku kabały. Zgodnie z moimi przypuszczeniami i wiedzą na jego temat Tramp robi tu za zwykłego, małostkowego drania, który ma co prawda gębę pełną drętwych frazesów, ale w praktyce ogranicza swoje działania nie do zbawiania świata lecz mocno osobistych porachunków. Brak tego nadętego przegięcia, jest bardzo dużym plusem tej historii.
Przeciw – brak banalnych fotografii z Guantanamo, fotokopii dokumentów, protokołów z rozpraw, wyroków, aktów oskarżenia, etc. Ba, nie ma nawet odręcznych rysunków z egzekucji lub sali rozpraw.